La Loba

La Loba is een oude vrouw die leeft in een verborgen grot. Het enige dat La Loba doet is het verzamelen van beenderen. Haar grot is gevuld met beenderen van allerlei woestijndieren, maar haar specialiteit is de wolf. Ze kruipt door de bergen en rivierbeddingen op zoek naar wolvenbeenderen. En als ze een geraamte compleet heeft, als het laatste botje op zijn plaats ligt gaat ze bij het vuur zitten en bedenkt welk lied ze gaat zingen. Ze gaat staan, spreidt haar armen en begint te zingen. Op het skelet van de wolf ontstaan vlees en spieren. La loba zingt nog meer en de wolf begint te bewegen. Ze zingt en zingt en de wolf begint te ademen. Het lied komt nu diep vanuit haar ziel en de wolf opent zijn ogen, staat op en rent weg door de vallei. En terwijl hij voortrent veranderd hij in een lachende vrouw die vrij naar de horizon rent.

Wat dit verhaal mij zegt: Zoek je beenderen (je basis, je levenskracht) die zich in de loop der jaren verspreid hebben. Maak jezelf weer heel en zing je ware lied met de stem van je ziel.

La Loba is “zij die weet”, “de ontembare vrouw”, “moeder aarde”.

Het volledige verhaal is te vinden in: Clarissa Pinkola Estés, 1994. De ontembare vrouw als archetype in mythen en verhalen.